Dwa brylanty życia zakonnego. 75 lat ślubów sióstr loretanek w Warszawie-Rembertowie

Brylantowy jubileusz życia zakonnego obchodziły 2 lutego dwie siostry ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej – s. Maria Krzysztofa Stanisława Zguda (100 lat) oraz s. Maria Beata Zofia Parys (102 lata). Dokładnie 75 lat wcześniej złożyły śluby posłuszeństwa, ubóstwa i czystości.

Z tej okazji 2 lutego o godz. 7:00 w kaplicy bł. Ignacego Kłopotowskiego w klasztorze Sióstr Loretanek w Warszawie-Rembertowie została odprawiona Msza Święta w intencji jubilatek. Podczas liturgii, w obecności wspólnoty zakonnej oraz najbliższej rodziny, siostry odnowiły swoje śluby zakonne.



Wierność powołaniu od młodości

S. Maria Krzysztofa Stanisława Zguda pochodzi z Makowa Podhalańskiego. Już w młodości aktywnie angażowała się w życie religijne swojej parafii. W czasie okupacji, przez cały okres wojny, była zelatorką kółka różańcowego działającego w jej domu rodzinnym. Codziennie uczestniczyła we Mszy Świętej i przyjmowała Komunię świętą. Organizowała comiesięczne spotkania modlitewne oraz zmianę tajemnic różańca, pogłębiając swoje życie duchowe i umacniając wiarę innych.

O Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Loretańskiej dowiedziała się z prenumerowanego czasopisma „Kółko Różańcowe”. Początkowo nie została przyjęta ze względu na stan zdrowia. Dopiero w 1949 roku, po przedstawieniu nowego zaświadczenia lekarskiego, mogła wstąpić do zgromadzenia.

W czasie swojej wieloletniej posługi pracowała m.in. w Warszawie, Sadownem, Włodawie, Loretto i Mińsku Mazowieckim. Pełniła funkcję przełożonej wspólnot oraz katechetki. Posługiwała również we Włoszech – w Cantello i Pessano. Po powrocie do Polski podjęła pracę w drukarni i introligatorni w Rembertowie oraz wykonywała liczne zadania na rzecz wspólnoty.

Doświadczenie cierpienia i siła modlitwy

S. Maria Beata Zofia Parys urodziła się w Kaczkowie Starym na Mazowszu. Już jako dziecko doświadczyła dramatu wojny – w wieku dziewięciu lat straciła trzech braci oraz ojca. W tym trudnym czasie szczególnie zawierzyła swoje życie Matce Bożej, której przypisuje łaskę zachowania dziewictwa i duchowej ochrony. Modlitwa i praktykowanie cnót stały się dla niej drogą dojrzewania wiary.

W 1946 roku zapisała się do Milicji Niepokalanej. Pogłębiała życie duchowe poprzez lekturę „Rycerza Niepokalanej”, „Kółka Różańcowego” oraz udział w spotkaniach kółka różańcowego. Od młodych lat była zaangażowana w życie religijne młodzieży – jako zelatorka prowadziła modlitwy, spotkania formacyjne i wspólne inicjatywy. Praktykowała pierwsze piątki i pierwsze soboty miesiąca, zachęcając do tego także innych.

Powołanie do życia zakonnego odkryła podczas lektury tekstu skierowanego do kandydatek, opublikowanego w „Kółku Różańcowym”. Do zgromadzenia wstąpiła w 1949 roku, a pierwszą profesję złożyła 2 lutego 1951 roku.

W życiu zakonnym posługiwała m.in. w Warszawie, Konstantynowie, Mińsku Mazowieckim i Loretto. Od 2001 roku mieszka w klasztorze w Warszawie-Rembertowie. Jako krawcowa szyła habity dla sióstr, pracowała w kancelarii parafialnej, była przełożoną domu, wychowawczynią kandydatek i podejmowała liczne inne zadania odpowiadające potrzebom wspólnoty.



Świadectwo dla Kościoła

Życie sióstr jubilatek jest pięknym i poruszającym świadectwem wierności powołaniu, wytrwałej modlitwy oraz cichej, codziennej służby Bogu i Kościołowi. Ich 75-letnia droga życia zakonnego pozostaje inspiracją dla kolejnych pokoleń wiernych.











na podst. inf. pras.